Hoe SISU Natuurlijk geboren werd na een week op een hondenslee boven de poolcirkel. Dat klinkt geweldig, en dat was het ook. Inclusief het deel waarin ik poep sta te scheppen.
Ben je vooral op zoek naar wat het woord betekent en hoe je het toepast? Dat staat hier.
De rondreis
Ik ging naar Harriniva, een wildernishotel aan de Muonio, de rivier die langs de grens met Zweden slingert. Vandaar een week de wildernis in met de sleden, met overnachtingen in hutten zonder stromend water en zonder elektriciteit. Ik ging alleen, en kwam terecht bij zeven Fransen en een Engels stel.
Die week heeft mij veranderd. Ik kan er nog steeds niet helemaal de vinger op leggen, maar er heeft in elk geval een flinke verschuiving plaatsgevonden in wat ik belangrijk achtte in het leven. Wat je daar doet is dit. Je loopt in een lange onderbroek, joggingbroek, superdikke overall en dan nog wollen handschoenen, andere handschoenen daaroverheen, een muts… Nou ja, flink wat kleding dus. Waarom? Omdat het zo’n -26 graden is. Koud? Eh, nee. Je zag hoe goed ingepakt je bent.
Goed. Wat maakte het nou zo bijzonder? Vanaf het vliegveld merk je al: Lapland is het ‘einde van de wereld’. Uitgestrekte, witte, leegte. Heel bijzonder. Er hangt, ik denk door al die sneeuw, een ontzettende stilte en daardoor een bijzonder soort rust. Door de afwezigheid van.. nou ja, alles stoppen je gedachten eigenlijk net zo snel.
Je hakt een wak in het ijs om aan water te komen. Stookt de houtkachel op. De lunch maak je op een vuur, ja gewoon bovenop een meer. Waar ook gewoon auto’s overheen rijden trouwens, zo dik is het. Douchen doe je met een kommetje warm water in de sauna. Ja, dat is wel de luxe variant, want dat leek me wel zo prettig met -26.
En de honden. Vlak voor vertrek zijn ze helemaal opgefokt, allemaal tegelijk, en dat is best eng als je er nog niet aan gewend bent. Eenmaal gewend was het heerlijk met ze rollebollen en knuffelen. Het zijn de liefste beesten en tegelijk keiharde werkers. De volgende ochtend sta je trouwens wel vet smerig hun poep te scheppen voor je vertrekt. Dat hoort er ook bij. Tsja.
Halverwege de week stond ik op die slee en raasden de honden door de stilte. We gingen vrij rap dus af en toe maakt m’n slee een mini-sprongetje. En ik stond daar gewoon à la die kabouters van Rien Poortvliet, bovenop die slee te sturen. Op dat moment dacht ik: ik bén hier gewoon. Ik kan dit gewoon. Zo’n droom, het is haalbaar.
Daarna: lockdown
Ik kwam thuis en een paar dagen later begon de lockdown. Wat volgde was een lange periode waarin ik eigenlijk in die sfeer ben blijven hangen, eenzelfde soort cocon. In m’n joggingbroek in plaats van één van honderd kokerrokken of jurkjes die ik vaak droeg. Online lesgeven, eenzaamheid.. en maanden later, gelukkig, een nieuwe relatie.
Langzaamaan ging de wereld weer open, maar het effect was gigantisch geweest. Er kwam een periode van héél. veel. verandering. Baan opzeggen. Samenwonen. Een eerste grote reis. Verhuizen. Voor mezelf beginnen. Hoe kun je in zo’n situatie je kop erbij houden en niet helemaal ondergesneeuwd raken, in de Nederlandse versie dan, zonder sneeuw?
Twee dingen hielpen. Bewegen, elke dag. De Finnen zeggen liikunta on lääke, bewegen als medicijn. En ijsbaden. Beide werkten bij mij direct, zodra je in dat water zat denk je nergens meer aan. Dat is dus ook het moment dat ik begon te lezen over sisu. Die ijsbaden, dat bewegen, dat hielp. Het deed me denken aan de reis door Lapland.
En dan de film
Er is natuurlijk ook de film SISU, die zich weliswaar afspeelt tegen de werkelijke achtergrond maar totaal onrealistisch is. Desalniettemin was ik erg trots na het kijken, op de naam die ik had gekozen. Ik vond mezelf eigenlijk wel net zo bad ass als die vent, al ben ik dan wel iets langer van stof.
Toen ik die overtuiging met m’n vrienden deelde, keken die me aan alsof ze Schwarzenegger in een tutu langs zagen huppelen. Een beetje teleurstellend eigenlijk. Maar ook wel kloppend, want sisu was stil, toch?
Hoe dan ook: dit land, dit begrip en de dingen die ik erover las hebben mij geholpen om door te gaan in een periode die ik nogal pittig en uitdagend vond.
