Een huisdier in je trainingsruimte is zelden neutraal: voor de een is het precies wat de dag zacht maakt, voor de ander kost het de hele ochtend aan concentratie. En daar wordt bijna nooit over geschreven. Je hoort het wel, maar dan achteraf, en meestal van iemand anders dan degene die er last van had.
Het wordt al snel hun probleem
Wat er meestal gebeurt: iemand zegt voorzichtig iets over de kat, en het antwoord is dat ze lief is en niks doet. Wie bang is, krijgt te horen dat hij niks te vrezen heeft. Wie allergisch is, kan toch gewoon een pilletje slikken.
Daarmee is het opgelost, in ieder geval voor jou. De boodschap is: zet je eroverheen. Dat lukt ook meestal wel, want mensen zijn beleefd en willen geen gedoe maken op een dag waar ze zelf voor betalen.
Tussen haakjes: met dat pilletje zou ik voorzichtig zijn. Je bent hun trainer, geen apotheek, en je weet niet wat iemand verder slikt. Ik doe dat zelf niet.
Waar de aandacht heen gaat
Interessanter is wat het kost. Iemand die niet van honden houdt, houdt de hele ochtend in zijn ooghoek bij waar die hond is. Dat is aandacht die niet naar jouw oefening gaat.
Katten maken het nog bonter. Die hebben een feilloos instinct voor precies die ene deelnemer die er het minste zin in heeft, en gaan daar dan op zitten. Of midden in de kring liggen, op het moment dat het gesprek net ergens over gaat.
Jij ziet dat als sfeer. Voor iemand anders is het een ochtend lang afleiding.
Wil je het wel weten?
De reflex is om het gewoon even te vragen als iedereen binnen is. Heeft iemand er bezwaar tegen dat Bonnie erbij is? Daarmee vraag je iemand om in zijn eerste vijf minuten, tussen vreemden, tegen de trainer in te gaan over haar eigen hond. Dat doet vrijwel niemand. Je krijgt geen antwoord, je krijgt instemming.
En dan de eerlijke vraag aan jezelf: wil je het antwoord eigenlijk wel weten? Want als iemand ja zegt, moet je iets doen waar je geen zin in hebt.
Vraag het van tevoren
Dit hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het scheelt al enorm als je het vóór de dag regelt, schriftelijk, en zonder dat iemand voor de groep iets hoeft te zeggen.
- Laat het zien op foto’s op je website, schrijf het erbij. Dan kennen mensen de sfeer en kunnen ze zien hoeveel ruimte er is.
- Zet het in je bevestigingsmail, niet in de kleine lettertjes: er loopt hier een hond, laat het weten als dat voor jou niet werkt.
- Vraag niet of iemand bezwaar heeft, maar wat iemand nodig heeft. Dat is een andere vraag en levert een ander antwoord op.
- Bied een echt alternatief aan. De hond blijft die dag boven, of er is een ruimte waar hij niet komt. Zonder alternatief is de vraag alleen maar beleefdheid.
- Zeg erbij wat je doet met het antwoord. Dan weet iemand dat het geen test is.
- Vraag het opnieuw als de groep wisselt. Bij een meerdaags traject is de samenstelling op dag drie soms anders.
- En als iemand het toch pas ter plekke zegt: bedank diegene hardop. Dat kostte moeite.
Een kwestie van hygiëne
Er zijn situaties waarin de afweging al voor je gemaakt is. Bij een kookworkshop of een proeverij wil je niets op tafel hebben wat daar niet hoort, en dan is het geen kwestie van smaak maar van hygiëne.
Al betekent dat niet dat het nooit kan. Buiten, met de dieren op afstand, gaat het prima. Zo was ik bij een schitterende wijngaard en de hond daar vond ik alleen maar extra gezellig. Lees hier meer over de wijnproeverij.
Soms gáát het juist om de dieren
Tegelijk: er is een hele tak van dit vak die er juist op gebouwd is. Schapendrijven, paardencoaching, werken met dieren erbij. Niet voor niets, want een dier aaien brengt veel mensen binnen een paar minuten tot rust, en dieren reageren op dingen die deelnemers over zichzelf nog niet kunnen benoemen.
Dus dit is geen pleidooi om je hond thuis te laten. Het is een pleidooi om te weten wat je doet.
Jij bepaalt of je dier erbij is. Maar wie dat besluit, besluit ook iets over de ruimte die je je deelnemers geeft. En dat kun je maar beter vooraf regelen, in je communicatie, in plaats van het aan hen te laten op het moment dat ze net binnenkomen.
