Een mooie tuin willen is makkelijk (bijvoorbeeld zo eentje als op de foto, van Mien Ruys). Weten wat je doet is iets anders. En in het bos komt er nog iets bij: je tuin is niet alleen van jou.
Vorig najaar heb ik bollen geplant. Wat voor bollen weet ik eerlijk gezegd niet eens; het lijken een soort gladiolen. Ik was zo slim om de punt omhoog te doen. Alleen had ik het niet zo nauw genomen met précies omhoog. Wist jij dat dat uitmaakt? Ik dus niet. In het voorjaar kwam alles op: schots en scheef, diagonaal, sommigen zo’n beetje horizontaal langs de grond. Een heel bed vol met bloemen die eruitzagen alsof ze er net uit probeerden te kruipen. Belachelijk. Ik heb er hard om gelachen. Ik geloof dat de enige gladiool die hier overeind staat een beetje achterlijk is. En dan heb ik het dus over mezelf, ja.
Wie er nog meer in de tuin woont
Anderhalf jaar geleden verruilden we Amsterdam, de stad, het dakterras voor het Veluwse bos. We wonen sinds anderhalf jaar in het bos. Zandgrond, bomen, gras, zonnige stukken, van alles door elkaar. Er huppelen konijntjes en eekhoorntjes rond, en er komt wel eens een hert langs dat mijn vers geplante plantjes opeet. Dat vind ik echt ongelooflijk gaaf! Liefst wil ik er ook wel wat andere bezoekers bij: egels, bijen, hommels, libellen, allerlei andere insectenbeestjes. Een tuin die zoemt! En dat gebeurt nu nog weinig.
Een pluktuin of een moestuin
Wat ik het allerliefst wil: rozen langs de gevel. Of een pluktuin! Romantisch! Ik heb begrepen dat herten rozen ook lekker vinden. Tot nu toe zijn ze nog niet aangevreten, dus ik houd hoop. Daarom dacht ik ook langs te gevel. Zo dicht bij huis zullen ze toch niet komen?
Mijn vriend wil wel een moestuin. Dat lijkt mij ook wel wat. Wat moet erin? Alles, liefst. Maar dan beginnen de vragen. Hoe zit het met de zon? Wat doet die zandgrond? Wat doe je wanneer? Ik krijg natuurlijk altijd zin in een mooie tuin als de zomer net voorbij is. Is dat dan een goed moment om te beginnen, of juist niet?
Hij weet er meer van dan ik. Maar ik wil het niet alleen weten, ik wil het kunnen.
Ja maar, ik heb helemaal geen groene vingers
Ik ook niet. Dat zie je aan mijn gladiolen. Maar groene vingers zijn geen aangeboren talent; het is weten waar je op let, en dat een keer met je eigen handen hebben gedaan. Ik leer het liefst door te doen. Met iemand ernaast die laat zien hoe je snoeit, hoe je iets zaait, waar je op moet letten. Kijken, meedoen, zelf proberen. Alles eigenlijk, behalve lezen.
En ik wil een leuk ontwerp maken. Niet alleen losse plantjes in de grond, maar een tuin die klopt. Waar kunnen de bloemen, past er een moestuin ergens, en wat doe je met ongewenste beestjes? En hoe je ervoor zorgt dat de beestjes die je juist wíl, kunt verwelkomen? Oftewel: welke keuzes maak je? Je kan geloof ik niet alles tegelijk hebben. Iets met het gras bij de buren?
Een tuin die je zelf ontwerpt
Ik kan het natuurlijk uitbesteden. Een hovenier heeft er verstand van en die tuin zou er straks prachtig bij liggen. Maar dan staan die planten daar, en weet ik nog steeds niet hoe ik ze moet verzorgen, of waarom iets wel of niet aanslaat. Dan is het zijn tuin, niet de mijne. Ik wil het zelf doen, zelf ontdekken wat werkt en wat niet. Al dat geld stop ik liever in mijn eigen ontwikkeling.
Daarom bestaat onze TuinierdersRetreat. Omdat ik er zelf behoefte aan heb, en ik vermoed dat ik niet de enige ben. Niet om in een paar dagen alles over tuinieren te leren (dat gaat natuurlijk nooit lukken), maar om er eens echt in te duiken. De tijd te nemen voor zo’n plan (dat al jaren in mn hoofd mooier en mooier wordt). Met een flinke dosis inspiratie en kennis, en met anderen die ook hun verhalen meebrengen. We werken er stap voor stap aan een ontwerp voor je eigen tuin, van balkon tot bloemenwei, en je steekt zelf de handen uit de mouwen. Tekenen of plantenkennis heb je niet nodig. Je weet nu in elk geval mijn niveau, haha!
Ohja, die tip van die bollen planten.. die steek je nu al in je zak!
