Een paar dagen weg. Mooie plek, lekker eten, interessant programma. Je hebt eigenlijk al drie keer op de boekingsknop willen drukken. Maar ja.
Met wie dan?
Want alleen naar een retreat betekent dus óók: aankomen op een plek waar je niemand kent. Met je tas naar binnen lopen. Jezelf voorstellen. Samen eten. En dan ook nog een paar dagen met diezelfde mensen optrekken. Voor de één klinkt dat als: gezellig! Voor de ander als: hell no!
En dat is best jammer. Want als je wacht tot precies die ene vriendin, collega of andere bekende én zin heeft, én kan, én hetzelfde retreat wil doen, kun je soms lang wachten. Terwijl je helemaal niet ineens een groepsmens hoeft te worden om alleen naar een retreat te kunnen.
Vraag vooral wat je écht wilt weten
Je kunt natuurlijk de hele programmapagina drie keer lezen. Maar als je grootste bezwaar die groep is, wil je waarschijnlijk hele andere dingen weten.
- Kan ik een kamer voor mezelf boeken?
- Hoe groot is de groep?
- Hoeveel van de dag brengen we samen door?
- Is er ook tijd waarin ik gewoon mijn eigen plan mag trekken?
- Kan ik tussendoor alleen gaan wandelen of een paar uur verdwijnen zonder dat iemand denkt dat ik boos ben?
Vraag dat dus.
Sterker nog: aan de antwoorden kun je behoorlijk goed aflezen wat voor retreat je boekt. Zit iedere minuut van ontbijt tot bedtijd vol met gezamenlijke activiteiten? Dan moet je je afvragen of dat bij je past. En als er nergens ruimte is om je even terug te trekken, zou ik me sowieso afvragen of we het nog over een retreat hebben.
En die andere mensen dan?
Deze vind ik zelf leuk: bedenk eens welke bezwaren al die onbekende mensen vooraf over jóú zouden kunnen hebben. Misschien ben jij wel degene van wie iemand thuis zegt: “Ja, maar straks zit er zo’n Sophie bij.” Zouden ze jou wel trekken? Ben je niet irritant? Te aanwezig? Te stil? Veel te fanatiek? Ga je bij het ontbijt praten terwijl zij nog niet eens koffie op hebben? Waarschijnlijk denk je nu: ja hallo, dat valt toch allemaal wel mee? Precies.
Die anderen zijn hoogstwaarschijnlijk ook gewoon mensen die thuis hun tas hebben ingepakt en zich afvragen wie er in hemelsnaam nog meer komen. En bij een open inschrijving kennen die elkaar meestal óók niet.
Je hoeft niet alles samen te doen
Alleen naar een retreat gaan betekent niet dat je drie dagen sociaal moet presteren.
Je mag meedoen. Aanhaken. Eten. Lachen. Luisteren. Een goed gesprek voeren. En daarna ook gewoon de deur van je kamer dichttrekken! Of wandelen. Even helemaal niemand spreken. Sterker nog: bij een retreat hoort die ruimte er wat mij betreft bij. Anders heb je al snel gewoon een driedaagse training met bedden.
Dus wil je eigenlijk heel graag een keer mee, maar blijft er steeds één vraag hangen — met wie dan? Misschien is het antwoord wel gewoon: met mensen die zich precies hetzelfde afvragen over jou.
En misschien helpt het om gewoon eens te kijken wat er eigenlijk allemaal voorbijkomt. Bij SISU staan verschillende retreats op de planning: om te leren, te werken, te verdiepen of er juist even helemaal uit te zijn. Altijd met ruimte om ook je eigen plan te trekken.
